Μερικά προσχέδια από μία καινούρια ιστορία, οι πρώτες τρείς σελίδες της οποίας θα είναι και η συμμετοχή μου στη φετινή ομαδική έκθεση κόμικς “εν Αιθρία”

122Ψάχνοντας για το ιστορικό πλαίσιο βρήκα μια ιστορία που μου επιβεβαίωσε ότι ένας ναύτης του βασιλικού ναυτικού, θα μπορούσε να βρίσκεται κάπου μέσα σε έναν τεκέ.

Ένα απέραντο ….χασισοποτείο  ήταν η περιοχή από το Χατζηκυριάκειο μέχρι τα Ταμπούρια και τη Δραπετσώνα ως τα τέλη της δεκαετίας του 1930.  Λειτουργούσαν τουλάχιστον τριάντα τεκέδες.  

      Το πιο πολυτελέστερο ….χασισοποτείο  ήταν του Τζοάνου, μιας μεγάλης μορφής  του κόσμου της εποχής εκείνης. Λειτουργούσε και  σαν καφενείο-ουζερί, πάντα με δροσερές και ελαφροντυμένες γκαρσόνες, έτοιμες να ικανοποιήσουν   απαιτητικούς  πελάτες.

      Ένα  βράδυ, παρ ότι απαγορευόταν, Ένας δόκιμος της σχολής Ναυτικών Δοκίμων μπήκε στου Τζοάνου με την επίσημη στολή εξόδου. Ο Τζοάνος είτε για να τον περιποιηθεί, είτε για να τον ξεφτιλίσει, του έβαλε πάνω στο κάρβουνο  τουμπεκί, που είναι βαρύτερο απ’ το χασίς.

     Ο δόκιμος, αμάθητος στο ναρκωτικό, ζαλίστηκε κι αποφάσισε να φύγει γρήγορα. Παραπατούσε και κατά λάθος  παρέσυρε και έσπασε με τη χλαίνη του τον αργιλέ. Τότε οι ρεμπέτες  σκάρωσαν ένα τετράστιχο, που έγινε σουξεδάκι στις φυλακές:


Μας έσπασες τον αργιλέ

κυρ λοχαγέ, κυρ λοχαγέ.

Τον πήρε η μανδύα σου

Γα………………………………..

123

Και ένα τελικό καρέ…124

125

Posted on by christoulias | Leave a comment

– ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΒΟΥΛΗΣΗ –

121-Γιατί παρότι είναι ένα κλειστό σύστημα  με μια φυσιολογική λειτουργία δεν έχει την δυνατότητα να αναπαράγεται και άρα να εξελίσεται όπως κάθε ζωντανό είδος.

-Είσαι σίγουρος για αυτό; Και ποιός μου λέει ότι αν θεωρήσουμε τους εαυτούς μας ένα κύτταρο του συνολικού οργανισμού του πλανήτη, δεν αποτελούμε το σπέρμα που μόλις φτάσει στην πλήρη του ανάπτυξη θα μπορέσει να γαιοποιήσει κάποιον άλλο πλανήτη κάπου αλλού και με αυτό τον τρόπο να αναπαραχθεί;

-Χμμμ, ναι εννοείς ότι είναι θέμα οπτικής. Και για τα σπερματοζωάρια το αντρικό σώμα μπορεί να είναι ένα νεκρό τοπίο πάνω στο οποίο γεννιούνται και πεθαίνουν και αναπαράγονται. Η διαφορά είναι ότι τα σπερματοζωάρια δεν έχουν ελεύθερη βούληση, ενώ ο άνθρωπος σκέφτεται και αποφασίζει.

-Είσαι σίγουρος ότι οι αποφάσεις του ατόμου είναι τόσο σημαντικές ώστε να αλλάζουν κάτι στον προγραμματισμό της νομοτελειακής εξέλιξης του είδους;

-Μπα! καθόλου σίγουρος.

Posted in Uncategorized | Tagged , | Leave a comment

– ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ… –

Image

Image

Κάθε τόσο μια φράση ξεσηκώνει ακόμα και τον Πάρη που ξαπλώνει στο πάτωμα και παρακολουθεί τα πάντα κάτω από την φράτζα του.

Image

Posted in Uncategorized | Leave a comment

-11/11/1918 11:00 Π.Μ.-

Τέσσερα χρόνια πολέμου μόλις τελείωσαν. Κάπου τόσο κράτησε και η δική μου θητεία ως σχεδιαστής της σειράς “χαρακώματα”, με διαλείμματα στα μετόπισθεν. Επιβίωσα και από αυτό το πρότζεκτ. “Πάλιωσα” μέσα στην οδό γάγγραινας, παλεύοντας να μη συνηθίσω τον πόλεμο. Τώρα που τελείωσε, συνειδητοποιώ ότι αυτό το πράγμα δε συνηθίζεται με τίποτα.

116

Παρόλα αυτά αγάπησα τους συναγωνιστές, τον Ζαν Πιερ, Γκιγιώμ, Ζοφρουά, Πουαλύ, Τιζιμπού…αλλά και τον Φρίτς , τον “καλύτερο εχθρό”. Άλλοι αισιόδοξοι, άλλοι απαισιόδοξοι, άλλοι βρωμιάρηδες ή με καλλιτεχνικές ανησυχίες, κάποιοι θαρραλέοι και μερικοί νοσταλγικοί. Όλοι ανορθόγραφοι!  Αν χωρίσεις έναν κανονικό άνθρωπο σε κλώνους που ο καθένας έχει μία από τις πολλές διαφορετικές ιδιότητες που τον χαρακτηρίζουν,   και τους ντύσεις με – απλοποιημένη- στρατιωτική στολή του γαλλικού στρατού του Α΄ Παγκοσμίου , έχεις το λιγότερο ένα λόχο φαντάρους των χαρακωμάτων.

“Ο πραγματικός εχθρός είναι η οξείδωσις των όπλων” λέει η ενημέρωση από την μεραρχία πριν την επίθεση και αν απομονώσεις αυτήν τη φράση από το πλαίσιό της, που την κάνει εντελώς βλακώδη και άκαιρη, μπορεί μέσα της να κρύβει μια μεγάλη αλήθεια. Γιατί η “οξείδωσις” είναι αποτέλεσμα του χρόνου και ο χρόνος είναι παντοδύναμος. Αν τον αντιμετωπίσεις σαν εχθρό, τότε γίνεσαι αυτόματα μια δονκιχωτική φιγούρα που παλεύεις μάταια.

Αυτήν την ματαιότητα περιείχε η πρωινή ενημέρωση που ξεγυμνώνει το παγκόσμιο γεγονός από τα αίτια και τις αφορμές των βιβλίων ιστορίας και αποκαλύπτει την ανυπαρξία σκοπού, πέρα από την αποστομωτική “προώθηση της ιστορίας”.

117

Posted in Uncategorized | Leave a comment

– POSTHIPSTERISM –

Ποιός άραγε είναι ο ορισμός ενός σύγχρονου χίπστερ; Μήπως ο τύπος που ενώ πιστεύει στη φράση “the old is the new new” ταυτόχρονα πρέπει να είναι 10 βήματα πιο μπροστά; Πάντως αν ισχύει αυτό οι πραγματικοί χίπστερ που άρχισαν να γίνονται αναγνωρίσιμοι ώς τάση της εποχής δεν θα μπορούσαν να μείνουν πιστοί σε κάτι που ήδη έχει γίνει τρέντ. Οι πραγματικοί χίπστερ αυτή τη στιγμή που μιλάμε μην έχοντας άλλωστε τους περιορισμούς των χίπστερ του 50 ,της έστω μη ιδεολογίας-ιδεολογίας, σίγουρα έχουν μεταμορφωθεί σε κάτι νέο. Η μόνη λύση όμως να μην τους ανακαλύψουν ξανά και τους μιμηθούν ,γιατί και σαν γενιά έχουν αρχίσει και μεγαλώνουν και κουράζονται απο τις πολλές μετακομίσεις, είναι να φτιάξουν μια μυστική ταυτότητα που τους εκφράζει και κατά τα άλλα να ζούν μια αδιάφορη ζωή που να μην τραβάει την προσοχή. Είμαστε λοιπόν στην εποχή των POSTHIPSTER-MEN!!115

Posted in Uncategorized | Leave a comment

– ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ-

114

Ο Οδυσσέας ήταν ο τύπος του μονογαμικού άντρα. Ο χαρακτήρας που η μοίρα τον έσυρε έξω από την αγαπημένη του ρουτίνα και επειδή ως κλασσικός μονογαμικός τύπος δυσκολευόταν να πει όχι και να τελειώσει οτι,δήποτε παγιδευόταν από μάγισσες και θεές σε μακρόχρονες σχέσεις. Η περιπέτεια ενός μετριοπαθούς ανθρώπου που εύκολα κανείς μπορεί να ταυτιστεί. Δεν ξέρω αν είναι υπόγεια δικαιολογία αλλά αν ήταν απλώς ο τύπος που φεύγει για τσιγάρα και εξαφανίζεται η ιστορία δε θα είχε το απαιτούμενο δράμα για να γίνει έπος.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment

– ΠΑΠΟΥΤΣΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΣΟΥ… –

insideΣχέδιο από το εσώφυλλο 16 σέλιδου βιβλίου κόμικ “Παπούτσι από τον τόπο σου”

Μια ελληνική έκφραση, που αποκτά νόημα σε περιόδους της ιστορίας που μια κρίση ή κάποιο άλλο γεγονός οδηγεί νέους ανθρώπους να μεταναστεύσουν. Σε μια τέτοια περίοδο που μετακινούνται άνθρωποι βίαια, που δέν είχαν την ανησυχία αυτή της αλλαγής τόπου, δημιουργείται αυτό το κενό που εμμέσως περιγράφει η παροιμία.

Παίρνοντας κυριολεκτικά αυτή την μεταφορά δημιουργείται η δυναμική για μια ιστορία που έχει έντονο εικονογραφικό ενδιαφέρον. Το ιδανικό υλικό για κόμικς!

Μετά είναι θέμα αισθητικών ισορροπιών για το πόσο ρεαλιστικό ή όχι κατά τα άλλα θα είναι αυτό το σύμπαν και φυσικά πώς θα μπούν στην ιστορία οι εμμονές και οι εμπειρίες του δημιουργού που θα δώσουν την τελική υφή βιώματος που θα κάνει την ψευδαίσθηση αποτελεσματική. Έτσι προκειμένου να βάλω το βίωμα και μήν έχοντας την εμπειρία της μετανάστευσης τοποθέτησα την ιστορία μου στο εδώ και στο τώρα που για μένα ήταν το κέντρο της Αθήνας και η πλατεία Εξαρχείων όπου κοντά έμενα μέχρι πρόσφατα. Έβαλα τον χαρακτήρα μου να είναι κάποιος σχετικά νέος που ήδη όμως είναι κάποια χρόνια στο εξωτερικό και επιστρέφει για λίγες μέρες έχοντας  όμως χάσει την συνέχεια του τόπου του.  Ο έρωτας φυσικά δίνει τη λύση , ενώ λεκτικά και οπτικά παράδοξα υπενθυμίζουν στον αναγνώστη σε όλη τη διάρκεια ότι παρακολουθείς μια μεταμορφωμένη πραγματικότητα, απενοχοποιώντας  και ελαφραίνοντας την ιστορία.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

-ΧΕΚΣΙΝΟΣ ΚΑΙ ΞΕΡΟΣ-

113Τις προάλλες έπιασα τον εαυτό μου να γελάει με κάτι που έβλεπα στην τηλεόραση χωρίς να υπάρχει κάποιος άλλος στο δωμάτιο. Μόλις το συνειδητοποίησα, σταμάτησα γιατί δεν είχε πια για μένα νόημα. Μπήκα στο ρόλο του ξενέρωτου κοινωνιοανθρωποπαπαρολόγου και μου χάλασα τη φάση. Το συμπέρασμα ήταν ότι το γέλιο είναι ένας κώδικας επικοινωνίας. Όταν δεν υπάρχει κανένας να επικοινωνήσεις τότε το έργο τέχνης που μπορεί να είναι και ακόμα ένα χαζό λογοπαίγνιο που θα σκεφτείς ή θα διαβάσεις, σου δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι συμμετέχεις σε μια συλλογική σύμβαση. Σαν να γνωρίζεσαι κάποια στιγμή με τη διπλανή παρέα σε ένα ταξίδι με τρένο και εκεί που τα χάχανά τους σε ενοχλούσαν, πιάνεις τον εαυτό σου να γελάει με τα κρύα αστεία του τύπου που πριν από λίγο έβριζες από μέσα σου.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

– ΚΙ ΑΣ ΕΙΝ’ ΚΑΙ ΜΠΑΛΩΜΕΝΟ –

112

Posted in Uncategorized | Leave a comment

– ΞΟΡΚΙ Ή ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ –

111Στη γραμμή Αιγάλεω – Αεροδρόμιο , κάπου μεταξύ Κεραμικού και Συντάγματος πρόσεξα πάνω στα καθαρά πλαστικά του μετρό μια φράση γραμμένη με μαρκαδόρο. Κατά λέξη έλεγε: “Τόση φασαρία , μα επικοινωνία καμία… αναμεταδίδουν ανασφάλεια, ανακυκλώνοντας βλακεία…”

Προσπάθησα να φανταστώ τον συγγραφέα της φράσης που γυρίζοντας από το Γκάζι, μετά από μια αποτυχημένη -στο επίπεδο της επικοινωνίας- βραδιά ξορκίζει την απογοήτευσή του πετώντας τις αρνητικές του σκέψεις σε ένα αποτύπωμα στο βαγόνι. Μπορεί τελικά αυτή η κίνηση να ήταν και η τελευταία απελπισμένη προσπάθεια της βραδιάς για επικοινωνία.

Posted in Uncategorized | Leave a comment