- 41e Festival International de la Bande Dessinée d’Angoulême (part 1) -

Μισή μέρα μακρια από την Ελλάδα και ήδη παίρναμε απόσταση σχολιάζοντας όλη τη σύγχρονη ιστορία της. Σε αυτή τη διαδικασία μια αφήγηση με αρχή, μεση και τέλος που μπορούσες να απόμονώσεις από το χάος της μεταπολιτευτικής Ελλάδας και να χρησιμοποιήσεις σαν νοηματικό άξονα για αυτό το ταξίδι στο χρόνο, ήταν η δραματική ιστορία ενός κόμματος. Μια ιστορία με νεανικές επαναστάσεις που πετύχαιναν και σοσιαλιστικά όνειρα που πνίγονταν στο αλκοόλ – παρέα με τον ήλιο – σε νεοπλουτίστικο γκλαμουρο-πάρτυ με ζειμπέκικα. Μοιραίες αεροσυνοδούς και ειδικά δικαστήρια, αμφισβητούμενες βραχονησίδες αλλά και εκσυγχρονισμό, Ολυμπιάδες και χρηματιστήρια. Δαχτυλίδια διαδοχής και λεφτά που υπάρχουν παρά τα εξοπλιστικά σκάνδαλα, ενώ ο “εγγονός της δημοκρατίας” δίνει τη χαριστική βολή στο δημιούργημα του πατέρα του. Επειδή το τρένο από το Παρίσι έφτανε σε λίγο Ανγκουλέμ ο τίτλος της ιστορίας πήρε ένα γαλλικό άρωμα.125126

Posted in Uncategorized | Leave a comment

- ΤΟ ΣΚΥΛΙ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ -

Μερικά προσχέδια από μία καινούρια ιστορία, οι πρώτες τρείς σελίδες της οποίας θα είναι και η συμμετοχή μου στη φετινή ομαδική έκθεση κόμικς “εν Αιθρία”

122Ψάχνοντας για το ιστορικό πλαίσιο βρήκα μια ιστορία που μου επιβεβαίωσε ότι ένας ναύτης του βασιλικού ναυτικού, θα μπορούσε να βρίσκεται κάπου μέσα σε έναν τεκέ.

Ένα απέραντο ….χασισοποτείο  ήταν η περιοχή από το Χατζηκυριάκειο μέχρι τα Ταμπούρια και τη Δραπετσώνα ως τα τέλη της δεκαετίας του 1930.  Λειτουργούσαν τουλάχιστον τριάντα τεκέδες.  

      Το πιο πολυτελέστερο ….χασισοποτείο  ήταν του Τζοάνου, μιας μεγάλης μορφής  του κόσμου της εποχής εκείνης. Λειτουργούσε και  σαν καφενείο-ουζερί, πάντα με δροσερές και ελαφροντυμένες γκαρσόνες, έτοιμες να ικανοποιήσουν   απαιτητικούς  πελάτες.

      Ένα  βράδυ, παρ ότι απαγορευόταν, Ένας δόκιμος της σχολής Ναυτικών Δοκίμων μπήκε στου Τζοάνου με την επίσημη στολή εξόδου. Ο Τζοάνος είτε για να τον περιποιηθεί, είτε για να τον ξεφτιλίσει, του έβαλε πάνω στο κάρβουνο  τουμπεκί, που είναι βαρύτερο απ’ το χασίς.

     Ο δόκιμος, αμάθητος στο ναρκωτικό, ζαλίστηκε κι αποφάσισε να φύγει γρήγορα. Παραπατούσε και κατά λάθος  παρέσυρε και έσπασε με τη χλαίνη του τον αργιλέ. Τότε οι ρεμπέτες  σκάρωσαν ένα τετράστιχο, που έγινε σουξεδάκι στις φυλακές:


Μας έσπασες τον αργιλέ

κυρ λοχαγέ, κυρ λοχαγέ.

Τον πήρε η μανδύα σου

Γα………………………………..

123

Και ένα τελικό καρέ…124

125

Aside | Posted on by | Tagged , , | Leave a comment

- ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΒΟΥΛΗΣΗ -

121-Γιατί παρότι είναι ένα κλειστό σύστημα  με μια φυσιολογική λειτουργία δεν έχει την δυνατότητα να αναπαράγεται και άρα να εξελίσεται όπως κάθε ζωντανό είδος.

-Είσαι σίγουρος για αυτό; Και ποιός μου λέει ότι αν θεωρήσουμε τους εαυτούς μας ένα κύτταρο του συνολικού οργανισμού του πλανήτη, δεν αποτελούμε το σπέρμα που μόλις φτάσει στην πλήρη του ανάπτυξη θα μπορέσει να γαιοποιήσει κάποιον άλλο πλανήτη κάπου αλλού και με αυτό τον τρόπο να αναπαραχθεί;

-Χμμμ, ναι εννοείς ότι είναι θέμα οπτικής. Και για τα σπερματοζωάρια το αντρικό σώμα μπορεί να είναι ένα νεκρό τοπίο πάνω στο οποίο γεννιούνται και πεθαίνουν και αναπαράγονται. Η διαφορά είναι ότι τα σπερματοζωάρια δεν έχουν ελεύθερη βούληση, ενώ ο άνθρωπος σκέφτεται και αποφασίζει.

-Είσαι σίγουρος ότι οι αποφάσεις του ατόμου είναι τόσο σημαντικές ώστε να αλλάζουν κάτι στον προγραμματισμό της νομοτελειακής εξέλιξης του είδους;

-Μπα! καθόλου σίγουρος.

Posted in Uncategorized | Tagged , | Leave a comment

- ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ… -

Image

Image

Κάθε τόσο μια φράση ξεσηκώνει ακόμα και τον Πάρη που ξαπλώνει στο πάτωμα και παρακολουθεί τα πάντα κάτω από την φράτζα του.

Image

Posted in Uncategorized | Leave a comment

-11/11/1918 11:00 Π.Μ.-

Τέσσερα χρόνια πολέμου μόλις τελείωσαν. Κάπου τόσο κράτησε και η δική μου θητεία ως σχεδιαστής της σειράς “χαρακώματα”, με διαλείμματα στα μετόπισθεν. Επιβίωσα και από αυτό το πρότζεκτ. “Πάλιωσα” μέσα στην οδό γάγγραινας, παλεύοντας να μη συνηθίσω τον πόλεμο. Τώρα που τελείωσε, συνειδητοποιώ ότι αυτό το πράγμα δε συνηθίζεται με τίποτα.

116

Παρόλα αυτά αγάπησα τους συναγωνιστές, τον Ζαν Πιερ, Γκιγιώμ, Ζοφρουά, Πουαλύ, Τιζιμπού…αλλά και τον Φρίτς , τον “καλύτερο εχθρό”. Άλλοι αισιόδοξοι, άλλοι απαισιόδοξοι, άλλοι βρωμιάρηδες ή με καλλιτεχνικές ανησυχίες, κάποιοι θαρραλέοι και μερικοί νοσταλγικοί. Όλοι ανορθόγραφοι!  Αν χωρίσεις έναν κανονικό άνθρωπο σε κλώνους που ο καθένας έχει μία από τις πολλές διαφορετικές ιδιότητες που τον χαρακτηρίζουν,   και τους ντύσεις με – απλοποιημένη- στρατιωτική στολή του γαλλικού στρατού του Α΄ Παγκοσμίου , έχεις το λιγότερο ένα λόχο φαντάρους των χαρακωμάτων.

“Ο πραγματικός εχθρός είναι η οξείδωσις των όπλων” λέει η ενημέρωση από την μεραρχία πριν την επίθεση και αν απομονώσεις αυτήν τη φράση από το πλαίσιό της, που την κάνει εντελώς βλακώδη και άκαιρη, μπορεί μέσα της να κρύβει μια μεγάλη αλήθεια. Γιατί η “οξείδωσις” είναι αποτέλεσμα του χρόνου και ο χρόνος είναι παντοδύναμος. Αν τον αντιμετωπίσεις σαν εχθρό, τότε γίνεσαι αυτόματα μια δονκιχωτική φιγούρα που παλεύεις μάταια.

Αυτήν την ματαιότητα περιείχε η πρωινή ενημέρωση που ξεγυμνώνει το παγκόσμιο γεγονός από τα αίτια και τις αφορμές των βιβλίων ιστορίας και αποκαλύπτει την ανυπαρξία σκοπού, πέρα από την αποστομωτική “προώθηση της ιστορίας”.

117

Posted in Uncategorized | Leave a comment

- POSTHIPSTERISM -

Ποιός άραγε είναι ο ορισμός ενός σύγχρονου χίπστερ; Μήπως ο τύπος που ενώ πιστεύει στη φράση “the old is the new new” ταυτόχρονα πρέπει να είναι 10 βήματα πιο μπροστά; Πάντως αν ισχύει αυτό οι πραγματικοί χίπστερ που άρχισαν να γίνονται αναγνωρίσιμοι ώς τάση της εποχής δεν θα μπορούσαν να μείνουν πιστοί σε κάτι που ήδη έχει γίνει τρέντ. Οι πραγματικοί χίπστερ αυτή τη στιγμή που μιλάμε μην έχοντας άλλωστε τους περιορισμούς των χίπστερ του 50 ,της έστω μη ιδεολογίας-ιδεολογίας, σίγουρα έχουν μεταμορφωθεί σε κάτι νέο. Η μόνη λύση όμως να μην τους ανακαλύψουν ξανά και τους μιμηθούν ,γιατί και σαν γενιά έχουν αρχίσει και μεγαλώνουν και κουράζονται απο τις πολλές μετακομίσεις, είναι να φτιάξουν μια μυστική ταυτότητα που τους εκφράζει και κατά τα άλλα να ζούν μια αδιάφορη ζωή που να μην τραβάει την προσοχή. Είμαστε λοιπόν στην εποχή των POSTHIPSTER-MEN!!115

Posted in Uncategorized | Leave a comment

- ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ-

114

Ο Οδυσσέας ήταν ο τύπος του μονογαμικού άντρα. Ο χαρακτήρας που η μοίρα τον έσυρε έξω από την αγαπημένη του ρουτίνα και επειδή ως κλασσικός μονογαμικός τύπος δυσκολευόταν να πει όχι και να τελειώσει οτι,δήποτε παγιδευόταν από μάγισσες και θεές σε μακρόχρονες σχέσεις. Η περιπέτεια ενός μετριοπαθούς ανθρώπου που εύκολα κανείς μπορεί να ταυτιστεί. Δεν ξέρω αν είναι υπόγεια δικαιολογία αλλά αν ήταν απλώς ο τύπος που φεύγει για τσιγάρα και εξαφανίζεται η ιστορία δε θα είχε το απαιτούμενο δράμα για να γίνει έπος.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment