- ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ-

114

Ο Οδυσσέας ήταν ο τύπος του μονογαμικού άντρα. Ο χαρακτήρας που η μοίρα τον έσυρε έξω από την αγαπημένη του ρουτίνα και επειδή ως κλασσικός μονογαμικός τύπος δυσκολευόταν να πει όχι και να τελειώσει οτι,δήποτε παγιδευόταν από μάγισσες και θεές σε μακρόχρονες σχέσεις. Η περιπέτεια ενός μετριοπαθούς ανθρώπου που εύκολα κανείς μπορεί να ταυτιστεί. Δεν ξέρω αν είναι υπόγεια δικαιολογία αλλά αν ήταν απλώς ο τύπος που φεύγει για τσιγάρα και εξαφανίζεται η ιστορία δε θα είχε το απαιτούμενο δράμα για να γίνει έπος.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment

- ΠΑΠΟΥΤΣΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΣΟΥ… -

insideΣχέδιο από το εσώφυλλο 16 σέλιδου βιβλίου κόμικ “Παπούτσι από τον τόπο σου”

Μια ελληνική έκφραση, που αποκτά νόημα σε περιόδους της ιστορίας που μια κρίση ή κάποιο άλλο γεγονός οδηγεί νέους ανθρώπους να μεταναστεύσουν. Σε μια τέτοια περίοδο που μετακινούνται άνθρωποι βίαια, που δέν είχαν την ανησυχία αυτή της αλλαγής τόπου, δημιουργείται αυτό το κενό που εμμέσως περιγράφει η παροιμία.

Παίρνοντας κυριολεκτικά αυτή την μεταφορά δημιουργείται η δυναμική για μια ιστορία που έχει έντονο εικονογραφικό ενδιαφέρον. Το ιδανικό υλικό για κόμικς!

Μετά είναι θέμα αισθητικών ισορροπιών για το πόσο ρεαλιστικό ή όχι κατά τα άλλα θα είναι αυτό το σύμπαν και φυσικά πώς θα μπούν στην ιστορία οι εμμονές και οι εμπειρίες του δημιουργού που θα δώσουν την τελική υφή βιώματος που θα κάνει την ψευδαίσθηση αποτελεσματική. Έτσι προκειμένου να βάλω το βίωμα και μήν έχοντας την εμπειρία της μετανάστευσης τοποθέτησα την ιστορία μου στο εδώ και στο τώρα που για μένα ήταν το κέντρο της Αθήνας και η πλατεία Εξαρχείων όπου κοντά έμενα μέχρι πρόσφατα. Έβαλα τον χαρακτήρα μου να είναι κάποιος σχετικά νέος που ήδη όμως είναι κάποια χρόνια στο εξωτερικό και επιστρέφει για λίγες μέρες έχοντας  όμως χάσει την συνέχεια του τόπου του.  Ο έρωτας φυσικά δίνει τη λύση , ενώ λεκτικά και οπτικά παράδοξα υπενθυμίζουν στον αναγνώστη σε όλη τη διάρκεια ότι παρακολουθείς μια μεταμορφωμένη πραγματικότητα, απενοχοποιώντας  και ελαφραίνοντας την ιστορία.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

-ΧΕΚΣΙΝΟΣ ΚΑΙ ΞΕΡΟΣ-

113Τις προάλλες έπιασα τον εαυτό μου να γελάει με κάτι που έβλεπα στην τηλεόραση χωρίς να υπάρχει κάποιος άλλος στο δωμάτιο. Μόλις το συνειδητοποίησα, σταμάτησα γιατί δεν είχε πια για μένα νόημα. Μπήκα στο ρόλο του ξενέρωτου κοινωνιοανθρωποπαπαρολόγου και μου χάλασα τη φάση. Το συμπέρασμα ήταν ότι το γέλιο είναι ένας κώδικας επικοινωνίας. Όταν δεν υπάρχει κανένας να επικοινωνήσεις τότε το έργο τέχνης που μπορεί να είναι και ακόμα ένα χαζό λογοπαίγνιο που θα σκεφτείς ή θα διαβάσεις, σου δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι συμμετέχεις σε μια συλλογική σύμβαση. Σαν να γνωρίζεσαι κάποια στιγμή με τη διπλανή παρέα σε ένα ταξίδι με τρένο και εκεί που τα χάχανά τους σε ενοχλούσαν, πιάνεις τον εαυτό σου να γελάει με τα κρύα αστεία του τύπου που πριν από λίγο έβριζες από μέσα σου.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

- ΚΙ ΑΣ ΕΙΝ’ ΚΑΙ ΜΠΑΛΩΜΕΝΟ -

112

Image | Posted on by | Leave a comment

- ΞΟΡΚΙ Ή ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ -

111Στη γραμμή Αιγάλεω – Αεροδρόμιο , κάπου μεταξύ Κεραμικού και Συντάγματος πρόσεξα πάνω στα καθαρά πλαστικά του μετρό μια φράση γραμμένη με μαρκαδόρο. Κατά λέξη έλεγε: “Τόση φασαρία , μα επικοινωνία καμία… αναμεταδίδουν ανασφάλεια, ανακυκλώνοντας βλακεία…”

Προσπάθησα να φανταστώ τον συγγραφέα της φράσης που γυρίζοντας από το Γκάζι, μετά από μια αποτυχημένη -στο επίπεδο της επικοινωνίας- βραδιά ξορκίζει την απογοήτευσή του πετώντας τις αρνητικές του σκέψεις σε ένα αποτύπωμα στο βαγόνι. Μπορεί τελικά αυτή η κίνηση να ήταν και η τελευταία απελπισμένη προσπάθεια της βραδιάς για επικοινωνία.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

- ΑΠΟΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΣ -

Κάποιες στιγμές στην ιστορία τα γεγονότα πυκνώνουν. Τότε είναι που το συναίσθημα δε φτάνει για το παρελθόν και τα μνημεία απογυμνώνονται  από τη φόρτισή τους και καταλήγουν όμορφα αντικείμενα σε προθήκες και φωτογραφίες σε αποστειρωμένα βιβλία ιστορίας. Μειώνονται στη στοιχειώδη λειτουργία τους και δεν είναι πια παρά σημεία ραντεβού απλώς γιατί σπάνε την ομοιομορφία της σύγχρονης πόλης. Παρακολουθώντας ένα ντοκυμαντέρ για την Αθήνα του Θ. Αγγελόπουλου έπιασα τον εαυτό μου σε ένα σημείο που αναφερόταν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου να χάνω την αφήγηση και να μεταφέρομαι στην κάτω γωνία Πατησίων και Τοσίτσα στην γραμματεία της Σχολής Καλών Τεχνών να περιμένω με αγωνία την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των εισαγωγικών εξετάσεων.

Μπορεί ακόμα και να προσπερνούσα στην εφημερίδα την είδηση ότι κάποιος Οδυσσέας Κ., χρόνια μετανάστης στην Αυστραλία, βρέθηκε χθές νεκρός στην Ακρόπολη.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

- ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΘΕΑ -

 

Για έναν γλάρο το παραλιακό μέτωπο της πόλης είναι σαν μια πιο απότομη ακτή. Ένας γκρεμός που αν θέλει να αγναντέψει στα ηπειρωτικά πρέπει απλά να πετάξει πιο ψηλά.

Και τι περίεργη βλάστηση έχει αυτή η χώρα-θα σκέφτεται ο γλάρος ταξιδιώτης που πετάει πρώτη φορά πάνω απ’ τις ταράτσες- Ξερά δέντρα από μέταλλο με αυστηρά κλαδιά που κοιτάνε όλα προς την ίδια κατεύθυνση άσχετη με την καθημερινή τροχιά του ήλιου ή τον δυνατό θαλασσινό άνεμο.

Posted in Uncategorized | Leave a comment